Mijn wereld

Welkom in mijn wereld van woorden, gedachten en spinsels.

Zelfgekozen levenseinde (?)



***

Overlijdensadvertentie:


Aanstaande maandag zal van ons heengaan

onze vader en opa “Daan”

Na een ongelukkige val

en een spuitje van de dokter

opdat “hij niet meer lijden zal”


U kunt hem hiermee condoleren

in ziekenhuis “humaniseren”

tot de bovenstaande dag.



Namens de familie,


P.Allesmag



***

Schrok jij er ook zo van?

De net gelezen rouwadvertentie van een levende die zelf de dood ging plannen?

Zomaar een tekst waarin we de confrontatie aangaan met het zelfgekozen einde aan een leven. De tekst is niet echt, troost u met die gedachte. Opa Daan heeft voorzover ik weet niet bestaan. En ook zijn “casus” is verzonnen.

Maar toch:

Het onderwerp is reuze actueel op dit moment. D66 wil dat mensen via de huisarts een zelfdodingspil kunnen aanvragen. Zonder al te veel gedoe kunnen kiezen om het leven te stoppen. Meer en meer lezen en horen we dat de mens het recht heeft om zélf het einde aan het leven te bepalen.

Waar we dat vroeger “doodslag” noemden hebben we er tegenwoordig fraaie termen voor als “afgerond leven”. We zijn zelfs in Nederland zover dat er een kliniek is waar mensen hun levenseinde kunnen krijgen op verzoek.

Natuurlijk, na onderzoek van deskundigen, maar toch: we kunnen zelf aangeven dat we er wel klaar mee zijn. Dat we het leven wel gezien hebben.


In een wereld waarin het leven enkel door ons als mens geleefd wordt past het om zelf een keuze te maken. We maken onze eigen toren van Babel. Wij bepalen en verder is er niets.

Het leven leef je maar één keer. Pluk de dag en kies je eigen einde.


Hoe staan we daar als christen in? Denken we daar wel eens over na? Bedenken we nog wel eens van wie ons leven is en wie de gever van ons leven is? Bezitten wij het leven als eigenaar?

Of is het leven wat u en ik leven een geschenk van de Heer van leven en sterven?


Het is een zwaar onderwerp maar ik wil het toch aansnijden.


Een zwaar en beladen onderwerp omdat we liever niet nadenken over de eindigheid van ons bestaan. Laat staan dat we spreken over wat we hebben ervaren aan het doodsbed van een ander. De dood is ver van ons bed wat dat betreft. We willen de dood niet onder ogen komen. Komt dat mogelijk omdat we als mensen de oorsprong van ons leven óók niet onder ogen willen komen?

Stoppen we de dood niet gewoon weg omdat we in de dood ook na moeten denken over het leven? Van wie is het leven eigenlijk?


Leef jij een eigen leven? Ben jij eigenaar over je eigen “zijn” en je eigen “leven”?


Ik hoop dat dit niet het geval is. Ik hoop dat je met mij beseft dat jouw leven en mijn leven geen bezit is maar een geschenk.

Eenvoudig gezegd hoop ik dat jij  met mij beseft dat God bij wijze van spreken met een knippering van zijn ogen jouw leven kan stoppen.

Dat een vingerknip van Hem genoeg is om het leven te laten voor wat het was.


Een zelfgekozen levenseinde?

Ga toch weg, het kan bij God niet bestaan.

Hij zegt immers heel duidelijk: Ik ben de Alpha, het begin, en de Omega, het einde. Hij immers kent ons vanaf ons prilste begin.

De psalmist leert het ons in psalm 139: Heer Gij doorgrondt mij van omhoog. Want: U maakte mij.

Hij is bij ons begin en hij is ons begin. Niet wij beginnen een leven. Hij begint een leven en jij of ik leven daarin.


Net zo goed als Hij het leven begint en in dat leven wil heersen als God van dat leven heeft Hij ook een kijk, een beeld,  op het einde van dat leven. Werkelijk nergens in de Bijbel lees ik dat een zelfgekozen levenseinde gezegend werd.

Heb je daar wel eens naar gekeken?

We lezen nergens in de Bijbel dat het ons leven is, nee, we lezen dat het Zijn geschenk aan ons is.


Daarom moeten we als christenen in deze tijd mogelijk wel meer dan anders aan de bel trekken inzake het leven. Daar waar eerst abortus de maatschappij in kwam en er een levensvatbaarheidsgrens werd bepaald wordt er nu meer en meer door anderen bepaald wat “leven” is. Aan het leven worden eisen van kwaliteit verbonden.


Ook aan het einde van een aards bestaan wordt meer en meer gesleuteld door liberale partijen en democraten.

Hebben we als christenen nog een verhaal en een mening over deze zaak? Denken we nog wel aan de woorden van Christus die nadrukkelijk zegt: “Vader, in UW handen beveel ik mijn geest”? Of gaan we rücksichtsloos mee met de tendens dat alles wat kwetsbaar en eindig is niet meer in deze wereld hoort?


De caberetier Herman Finkers noemt in zijn show “Na de pauze” de dood onze vriend.

De dood is altijd bij ons, we dragen hem met ons in dit leven.

De dood is nabij.

God is daarin óók nabij.

Hij is immers de Heer van leven én sterven!


Een zelfgekozen einde aan het leven past niet bij een christen. Hoe zwaar het levenseinde ook kan zijn.

Ik denk daarbij aan hen die bijvoorbeeld verblijven in Smelnehaven of in andere instellingen. Of zij die thuis het laatste stukje van hun aardse leven dragen. Mensen die het aardse einde nabij zijn.

Bidden we voor hen?

Bidden we voor de mensen die daar (vrijwillig of beroepsmatig) aanwezig zijn om te zorgen voor hen?

Ik denk ook aan hen die leven met zaken als “diagnose kanker” en andere ernstige ziekten. Vragen we God om kracht voor hen die dit moeten dragen?

Om kracht voor hun naasten en verzorgers?

Zij hebben ons gebed meer dan nodig. Geef hun leven een naam bij de Heer, draag hen mee in je hart.

Bid voor hen en zeg:


" God, U kent de namen en het leven van hen die ik genoemd heb.

   U bent de God van begin en einde.

   U zegt: ik ben de Alpha en de Omega.

   Ontferm u over hen en over mij.

   Heer ontferm U omdat u begin en einde bent."






Vrede en Alle goeds.


Riemer Lap

(Aanpassing van een lezing voor SmelneFM)